Jestem na zwolnieniu. Żeby nie było lekarskim, a nie że rzuciłam papierami, choć byłam jakieś 15 sek od krzyknięcia magicznego zwrotu wujka Staszka mojej szefowej. Opanowałam się i chyba teraz żałuję. Nie chcę się rozwodzić o przyczynach chęci podjęcia tej decyzji, ale przychodzą mi przemyślenia do głowy.
Po pierwsze, zawsze sobie mówiłam, że nie zmienię się pod nikogo, że jestem jaka jestem i jest mi z tym dobrze, ale sytuacje same mnie zmieniają. Generalnie mogę sobie pozwolić żeby nie pracować, mogę wejść do pracy i powiedzieć, że teraz to mi to lotto i wyjechać do Azji na rok nawet. Ale coś mnie blokuje. To coś nazywa się chorą ambicją. Ucieczka to poddanie się w moim mniemaniu, ale przecież nie to wyniosłam z domu. Chyba korporacje wpływają na młode głowy, które są podatne, bo są same w innym mieście, nie mają nikogo w domu jak wracają z pracy a przy tym lubią posiadać. Chłonę to jak religię, ale podświadomie, bo świadomie ciągle się buntuje. I to właśnie zderzenie świadomości z nieświadomością daje poczucie nieszczęścia.
Po drugie, czy ja robię w życiu to co zawsze chciałam? Chyba nie... Moja droga edukacji, a szczególnie epizod SMSH, wpoił mi do głowy że jedyna i słuszna w życiu jest droga wielkiej korporacji. No to mam co mi wpoili i w sumie radzę sobie jakoś w tym środowisku, ale naprawdę to bym chciała organizować eventy. Od imprez integracyjnych po wielkie koncerty a najlepiej wielkie imprezy sportowe. Mam już pewien plan na to, tylko muszę jakoś wkręcić się w sportowy światek Warszawy. Na razie planuje studia podyplomowe z marketingu sportowego (mając w głowie pewnie mylne przekonanie, że studia jakimś cudem mnie do celu zbliżą).
W ogóle mam takie sinusoidalne postrzeganie Warszawy. Z jednej strony jest tu fajnie, mam znajomych i to chyba już więcej niż na Śląsku, a z drugiej chciałabym uciec w ciszę gliwicką. Czasami mnie denerwują ludzie których tu spotykam. Myślę że się trochę zmieniam pod obraz dużego miasta, ale nie zniosę egoizmu niektórych. Muszę chyba zrobić przegląd znajomych. I w rzeczywistości i na fb.
pytanie "czy jestem dzisiaj szczesliwa?" jest ważne.. natomiast zmiany w kierunku szcześcia powinny być chyba z dłuższą perspektywą niż rok, dwa, trzy..
OdpowiedzUsuńa blokuje Cię moim zdaniem nie ambicja a rozsądek.
właśnie nie jestem.
OdpowiedzUsuńrozsądek= chęć stabilizacji?
...robisz coś czego nie chcesz..grasz przeciwko samej sobie..taka jest droga do stabilizacji??
OdpowiedzUsuńpodobno chciec to móc...a więc do dzieła dziewczyno!