Bloody Monday

Dziś z rana usłyszałam od koleżanki że dziś jest Bloody Monday, czyli dzień w roku w którym popełnia się najwięcej samobójstw. Nie znajduję potwierdzenia w googlach, ale od samego rana humor miałam nader psychodeliczny. Zderzenie z rzeczywistością po tygodniu nieobecności jest zawsze ciężkie, ale tym razem było nadwyraz cięzkie. Ilość spotkań przygniotła moją głowę. Już proste sprawy są dla mnie awykonalne. Whatever, jak mówi M. sram na to :)

Aby odreagować ciężki żywot postanowiłam pójść na siłownię. Odrobina wysiłku zawsze daje mi oczyszczenie duszy. Moją ulubioną muzyką do ćwiczeń jest soundtrack z Cruel Intentions. Ciekawe, ludzie zwykle lubią ćwiczyć przy power disco, ja muszę inaczej. Niestety zaczęły mnie na tej siłce boleć nerki... Kolega stwierdził że to od odwodnienia... hmmm, niech ja sobie przypomnę niedzielny poranek - tak to wtedy mogły zaistnieć okoliczności ku temu.

Po siłowni, która niestety wiele nie pomogła na poprawę mojego humoru postanowiłam zadzwonić do P. który jest w delegacji w Wawie. Puściłam muzyczkę, odpaliliśmy petka i zaczęliśmy swoje wywody jak nam bardzo w życiu źle. Jadąc w kolejną ciekawą miejscówkę odkryliśmy że Pololot totalnie nie ma świateł. Mieliśmy zatem problem do rozwiązania i to dużo prostszy niż jak te rozkminiane wcześniej czyli "jak żyć". Akcja z wymianą żarówek była ponadprzeciętna, już nawet szukałam namiarów na elektrykomechanika. Pan ze stacji nawet docenił czasochłonność zabiegu. Dla tych którzy jeszcze nigdy nie wymieniali żarówek - a w dodatku 3 na raz, taka mała podpowiedź - sprawdzajcie czy działają na włączonym silniku.

Cieszę się, że P. jest na świecie i że możemy tak samo fajnie pomarudzić jak i fajnie ze stanu marudzenia wprowadzić się w stan nieustannej głupawki dzięki małej rzeczy. Dziękuję też Pololotowi, codziennie mnie czymś zaskakując pozwala mi się rozwijąć!

zwolnienie i życia spowolnienie

Jestem na zwolnieniu. Żeby nie było lekarskim, a nie że rzuciłam papierami, choć byłam jakieś 15 sek od krzyknięcia magicznego zwrotu wujka Staszka mojej szefowej. Opanowałam się i chyba teraz żałuję. Nie chcę się rozwodzić o przyczynach chęci podjęcia tej decyzji, ale przychodzą mi przemyślenia do głowy.

Po pierwsze, zawsze sobie mówiłam, że nie zmienię się pod nikogo, że jestem jaka jestem i jest mi z tym dobrze, ale sytuacje same mnie zmieniają. Generalnie mogę sobie pozwolić żeby nie pracować, mogę wejść do pracy i powiedzieć, że teraz to mi to lotto i wyjechać do Azji na rok nawet. Ale coś mnie blokuje. To coś nazywa się chorą ambicją. Ucieczka to poddanie się w moim mniemaniu, ale przecież nie to wyniosłam z domu. Chyba korporacje wpływają na młode głowy, które są podatne, bo są same w innym mieście, nie mają nikogo w domu jak wracają z pracy a przy tym lubią posiadać. Chłonę to jak religię, ale podświadomie, bo świadomie ciągle się buntuje. I to właśnie zderzenie świadomości z nieświadomością daje poczucie nieszczęścia.

Po drugie, czy ja robię w życiu to co zawsze chciałam? Chyba nie... Moja droga edukacji, a szczególnie epizod SMSH, wpoił mi do głowy że jedyna i słuszna w życiu jest droga wielkiej korporacji. No to mam co mi wpoili i w sumie radzę sobie jakoś w tym środowisku, ale naprawdę to bym chciała organizować eventy. Od imprez integracyjnych po wielkie koncerty a najlepiej wielkie imprezy sportowe. Mam już pewien plan na to, tylko muszę jakoś wkręcić się w sportowy światek Warszawy. Na razie planuje studia podyplomowe z marketingu sportowego (mając w głowie pewnie mylne przekonanie, że studia jakimś cudem mnie do celu zbliżą).

W ogóle mam takie sinusoidalne postrzeganie Warszawy. Z jednej strony jest tu fajnie, mam znajomych i to chyba już więcej niż na Śląsku, a z drugiej chciałabym uciec w ciszę gliwicką. Czasami mnie denerwują ludzie których tu spotykam. Myślę że się trochę zmieniam pod obraz dużego miasta, ale nie zniosę egoizmu niektórych. Muszę chyba zrobić przegląd znajomych. I w rzeczywistości i na fb.

Opening

 W ferworze walki o istnienie na tym globie postanowilam wrocic do pisania bloga. Przelewanie historii skomplikowanego zycia mego ulatwia mi ogarniecie rzeczywistosci. Tak assumuje :) 

A wiec wezmy na tapete dzisiejszy dzien. Wczoraj z K przyjechalismy o 1:30 do Istebnej. Jak tak pedzisz przez Polske to uswiadamiasz sobie ze swiat jest maly a odleglosci dalekie, ale jak tylko chcesz to nic to dla ciebie. Wiedzialam ze spotkam sie z ziomkami i ze zobacze sie z R. I zjem z nia to samo na obiad. Zawsze mamy przeciez ochote na to samo. Wtedy jesli nawet masz przejechac 400km co gierkowka daje 6h, to czas mija inaczej. 

Caly czas czekalam aby wreszcie ruszyc na narty i jest-udalo sie. Sniegu niby nikt nie widzial, ale on jednak jest. Na wyciagu postanowilam robic test. Otoz jako ze K chcial jezdzic sam na wyciagu (snowboardzisci tak czasem maja) to ja jNezdzilam z roznymi ludzmi. O dziwo w duzej mierze byli to mezczyzni. To swoja droga ciekawe. Wyniki wstepne spisu ludnosci 2011 mowia, ze wsrod ludnosci Polski kobiety stanowia 52%. Na stoku struktura jest znaczaco inna. Czuje sie tam zatem dosko :) niemniej jednak nie o tym mialam pisac. Otoz jezdzac z mezczyznami przeprowadzalam rozne scenariusze. Raz podejmowalam ostra rozmowe from the very beginning i bylo fajnie. Nawet po zejsciu z wyciagu rozmowa jeszcze trwala. Nastepnym razem sprobowalam nie przejmowac inicjatywy. No i jechalismy w milczeniu do konca. Ciekawe. Przeciez to nie chodzi o nie wiadomo co tylko o rozmowe. Jest sie 2cm od siebie. Oby dwie osoby robia to co lubia. Kazdy ma w glowie burze tematow. Od tych ogolnych typu "ladna dzis pogoda" i "czy ten stok jest oswietlony" do tych o promieniu skretu a twardosci buta. Mimo wszystko gadka z inicjatywy faceta po prostu nie ma. Ja sie w tym miejscu pytam dlaczego? Odpowiedzi sama znalezc nie moge choc mam kilka mysli z tylu glowy. 
Nie przedluzawszy zostawiam siebie z ta niewiedza i wracam do jengi i cytrynowki.